علت اینکه این چند وقت زیاد بهتون سر نمیزدم   این بود که داداشم کامپیوتر و برد شرکت و من بی کامی شدم    

اینم قصه من و کامی:    

من مریم هستم یک مسافر حدود 3 ماهه که پاک پاک شدم  .موسسه ای که من و ترک داد توسط یه نفر بیشتر اداره نمی شد و اون کسی نبود جز زورگوی مستکبر(دادادشم)!!!!         

یادمه روزای اول هنوز داغ بودم و دردی حس نمی کردیم   یه مدت که گذشت بد جوری جای خالی کامی (کامپیوتر) رو تو اتاقم حس کردم.   

واسه رسیدن به کامی به هر دری زدم. حتی گاهی وقتها به عشق کامی میرفتم خونه آشناها. ولی چه فایده؟؟؟  من به کامی خودم عادت کرده بودم.     

کامی خیلی آروم و مودب بود  همیشه یه گوشه روی میز می نشست و تا وقتی ازش نمیخاستم صداشم در نمیومد( تا وقتی روشنش نمیکردم صداش در نمیومد)     

یه مدت حال کامی اصلا خوب نبود حتی نمیتونست چشماش و باز کنه( ویندوز بالا نمیومد). داشتم دق می کردم که نمیتونه باهام حرف بزنه.(آهنگ گوش بدم)    

یادمه اوایل که اومد خونمون خیلی چاق بود   (مانیتور برزگها) یه روز داداشم کامی رو برد کلینیک مخصوصشون وقتی برگشت کامی تو بغلش بود آروم گذاشتش رو میز.       

تا چشمم افتاد تو چشماش بی اختیار دلم لرزید.  خیلی عوض شده بود. لاغر و خوشگل( مانیتور ال سی دی) پوست صورتش خیلی نرم و براق شده بود.     

یه روز که برق چشمای کامی چشمام و کور کرده بود ( فاصله با مانیتور2 میلی متر) 

 کنجکاو شدم ببینم چی تو چشماش داره که من و اینجوری وابسته خودش کرده؟   انگشتم و هل دادم تو چشماش که همون موقع مستکبر زورگو سر رسید و گفت: آخرش  این و خراب می کنی......؟؟؟....؟؟؟؟....؟؟؟؟    

کامی خیلی بچه خوبی بود این اواخر هر چی میخاستم زود  می آورد (سرعت اینترنت توپ شده بود و سایتها رو سریع باز می کرد) همیشه حرفایی رو می زد که من دوست داشتم ( آهنگهای مورد علاقم و پخش می کرد) بازم بگم طاقتش و دارید        

وقتی یاد روزای با هم بودن و خاطرات شیرینمون میوفتم دلم آتیش میگیره  

آخرشم مجبور شدیم بعد از چند سال با هم بودن اینجوری از هم جدا بشیم   

و در پایان باید یه تشکر ویژه از یکی از دوستای وبلاگیم داشته باشم که در آپ کردن این مطلب من و همراهی کرده و اون کسی نیست جز  

                    سلطان قصر پنگوین