سلام به همه دوستای گلم.این اولین تولد وبلاگمه. فقط میتونم بگم خیلی زود گذشت. راستش روز اولی که وبلاگم و در بلوگ اسکای ثبت کردم اصلا به فکر این نبودم که یه متن جالبی بنویسم ونظر زیاد کنم و........یعنی اصلا علاقه ای به انجام این کار نداشتم.
ولی تو این چند ماه خیلی از شما ها با نظرات سازندتون و لطف بی دریغتون کم کم انگیزه ادامه کار و به من دادین. به هر حال دفتر خاطرات وبلاگ مریم با همراهی دوستای مهربون و صمیمی مثل آرامیس جونم* آرش جون* وحید جون* علیرضا جون* یاسر جون* محمد جون وآقا شهرام ودوستای گلی مثل افسانه جونم** نجمه جونم**یاسمین جون که این روزا خیلی بی وفا شده و غزل جونم وکسانی که با اسم وبلاگشون اونا رو میشناسم مثل سراب ** پارادوکس** یه ادم اینجوری و................و همه اونایی که تو این چند ماه من و تحمل کردن وبه زورو از سر نا چاری داستانهام و خوندن یک ساله شد.ممنون از محبتتون.
البته من تمام سعی ام ومی کردم که حداقل یه لبخند هر چند کوتاه و زود گذر رو لبهای شما بنشینه و برای لحظه ای کوتاه شما رو از اون مشغله های روزمره جدا کنم. نمیدونم تا جه حد موفق بودم ولی مطمینم با همراهی شما عزیزان بهترهم میشه. شک نکنید.
جا داره یه تشکر مخصوص از آرامیس جونم(داداش عزیزم و میگم )داشته باشم و بگم ...................
(بعدا بهش میگم خصوصیه یعنی چی به حرفای خانوادگی ما گوش میکنید؟؟ هان؟؟؟)
حالا کادو بدین و کیک بخورین. بهترین کادو برای من حرفهای شماست که دلگرمم می کنه. حالا چی کادو میدین؟؟؟؟
